مغلق و معوج

دلیل قدرت طبع و فصاحت ان نبود

که لب گشاید شاعر به مغلق و معوج

کلام نامتناسب به ذوق مردم روز

فصیح نیست، چه بحر رمل چه بحر هزج

کنونکه مرکب ماشین برق و طیاره است

سفر چگونه کند کس با اشتر و هودج

زمانه مقتضی سیر و گشت غرب بود

اگرچه آرزوی تو است مکه رفتن و حج

چو رسم ریش تراشیست در جهان معمول

دگر چه طعنه زند ریش پهن بر کوسج

ترا که نقد سخن غیر رایح است، چرا؟

بدون منطق و حق گیردت ز سامع لج

چرا توقع دارد که شاعرش دانند

کسیکه باز ندانسته است خر ز خلج

زهی فصاحت سعدی و ساده گوئی او

خوشا کسیکه از او پیرو است چون ایرج

خلاف سبک فلان شاعر تهی ز شعور

که با لغات غریب و عجیب و عسر و حرج

سخن سراید نه طرز نو نه شکل قدیم

خهی فصاحت معوج زهی سلیقهء کج

چگونه شاهد بزم ادب شود این زشت

به چشم کور و به سر کل، ز دست و پا اعرج