شماره ۹ - مادر...

مادر

هوایی است که در آن نفس می کشم

فاصله ها

سبزه هایی که به زیر دندانهای هوا خرد می شوند

حرف در سکوت میان ما بقا می یابد

در کلیسای تنم دیگر کسی نمانده است

دریچه های خسته چشم فرو می بندند

گلدانها بی گفتگو نگاه می کنند

و سنگ فرشها به صدای ناقوسها در پیراهنم گوش می سپارند

در لحظه هایی که از من می گریزند

در خیابانی خلوت

تنها قدم می زنم

در انتظار اسب صبحم

تا رهسپار شوم