هوای خونه

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی

از این زمانه دلم سیر می شود گاهی

عقاب تیز پر دشت های استغنا

اسیر پنجه ی تقدیر می شود گاهی

صدای زمزمه عاشقانه آزادی

فغان و ناله شبگیر، می شود گاهی

نگاه مردم بیگانه در دل غربت

به چشم خسته ی من تیر، می شود گاهی

نبر ز موی سفیدم گمان به عمر دراز

جوان ز حادثه ایی پیر می شود گاهی

بگو اگر چه به جایی نمی رسد فریاد

کلام حق دم شمشیر می شود گاهی

بگیر دست مرا آشنای درد بگیر

مگو چنین و چنان دیر می شود گاهی

به سوی خویش مرا میکشد، چه خون چه خاک

محبت است که زنجیر می شود گاهی