بخش ۱۲۰ - مرد زان گفتن پیشمان شد چنان...

مرد زان گفتن پیشمان شد چنان

کز عوانی ساعت مردن عوان

گفت خصم جان جان چون آمدم

بر سر جان من لگدها چون زدم

چون قضا آید فرو پوشد بصر

تا نداند عقل ما پا را ز سر

چون قضا بگذشت خود را می خورد

پرده بدریده گریبان می درد

مرد گفت ای زن پیشمان می شوم

گر بدم کافر مسلمان می شوم

من گنه کار توم رحمی بکن

بر مکن یکبارگیم از بیخ و بن

کافر پیر ار پشیمان می شود

چونک عذر آرد مسلمان می شود

حضرت پر رحمتست و پر کرم

عاشق او هم وجود و هم عدم

کفر و ایمان عاشق آن کبریا

مس و نقره بنده آن کیمیا