مثنوی · مولوی
بخش ۵۷ - گفتن درزی ترک را هی خاموش کی اگر مضاحک دگر گویم قبات تنگ آید
1
گفت درزی ای طواشی بر گذر
وای بر تو گر کنم لاغی دگر
2
پس قبایت تنگ آید باز پس
این کند با خویشتن خود هیچ کس
3
خنده چه رمزی ار دانستیی
تو به جای خنده خون بگرستیی
متن شعر کپی شد.