غزل ۲۴۷ - با دوست باش گر همه آفاق دشمنند...

با دوست باش گر همه آفاق دشمنند

کو مرهمست اگر دگران نیش می زنند

ای صورتی که پیش تو خوبان روزگار

همچون طلسم پای خجالت به دامنند

یک بامداد اگر بخرامی به بوستان

بینی که سرو را ز لب جوی برکنند

تلخست پیش طایفه ای جور خوبروی

از معتقد شنو که شکر می پراکنند

ای متقی گر اهل دلی دیده ها بدوز

کاینان به دل ربودن مردم معینند

یا پرده ای به چشم تامل فروگذار

یا دل بنه که پرده ز کارت برافکنند

جانم دریغ نیست ولیکن دل ضعیف

صندوق سر توست نخواهم که بشکنند

حسن تو نادرست در این عهد و شعر من

من چشم بر تو و همگان گوش بر منند

گویی جمال دوست که بیند چنان که اوست

الا به راه دیده سعدی نظر کنند