غزل ۳۶۸ - دل پیش تو و دیده به جای دگرستم...

دل پیش تو و دیده به جای دگرستم

تا خصم نداند که تو را می نگرستم

روزی به درآیم من از این پرده ناموس

هر جا که بتی چون تو ببینم بپرستم

المنه لله که دلم صید غمی شد

کز خوردن غم های پراکنده برستم

آن عهد که گفتی نکنم مهر فراموش

بشکستی و من بر سر پیمان درستم

تا ذوق درونم خبری می دهد از دوست

از طعنه دشمن به خدا گر خبرستم

می خواستمت پیشکشی لایق خدمت

جان نیک حقیرست ندانم چه فرستم

چون نیک بدیدم که نداری سر سعدی

بر بخت بخندیدم و بر خود بگرستم