غزل · سعدی
غزل ۴۴۲ - گر غصه روزگار گویم...
1
گر غصه روزگار گویم
بس قصه بی شمار گویم
2
یک عمر هزارسال باید
تا من یکی از هزار گویم
3
چشمم به زبان حال گوید
نی آن که به اختیار گویم
4
بر من دل انجمن بسوزد
گر درد فراق یار گویم
5
مرغان چمن فغان برآرند
گر فرقت نوبهار گویم
6
یاران صبوحیم کجایند
تا درد دل خمار گویم
7
کس نیست که دل سوی من آرد
تا غصه روزگار گویم
8
درد دل بی قرار سعدی
هم با دل بی قرار گویم