غزل ۶۰۴ - زنده بی دوست خفته در وطنی...

زنده بی دوست خفته در وطنی

مثل مرده ایست در کفنی

عیش را بی تو عیش نتوان گفت

چه بود بی وجود روح تنی

تا صبا می رود به بستان ها

چون تو سروی نیافت در چمنی

و آفتابی خلاف امکان ست

که برآید ز جیب پیرهنی

وان شکن برشکن قبایل زلف

که بلاییست زیر هر شکنی

بر سر کوی عشق بازاریست

که نیارد هزار جان ثمنی

جای آنست اگر ببخشایی

که نبینی فقیرتر ز منی

هفت کشور نمی کنند امروز

بی مقالات سعدی انجمنی

از دو بیرون نه یا دلت سنگیست

یا به گوشت نمی رسد سخنی