غزل ۶۳۴ - ای که به حسن قامتت سرو ندیده ام سهی...

ای که به حسن قامتت سرو ندیده ام سهی

گر همه دشمنی کنی از همه دوستان بهی

جور بکن که حاکمان جور کنند بر رهی

شیر که پایبند شد تن بدهد به روبهی

از نظرت کجا رود ور برود تو همرهی

رفت و رها نمی کنی آمد و ره نمی دهی

شاید اگر نظر کنی ای که ز دردم آگهی

ور نکنی اثر کند دود دل سحرگهی

سعدی و عمر و زید را هیچ محل نمی نهی

وین همه لاف می زنیم از دهل میان تهی