شاه نعمت الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن عبدالله، مشهور به شاه نعمت‌الله ولی (حدود ۷۳۰–۸۳۲ یا ۸۳۴ هجری قمری)، عارف، شاعر و از چهره‌های اثرگذار تصوف ایرانی بود. او پس از سفرها و سال‌ها آموزش و سلوک، در ماهانِ کرمان اقامت گزید و طریقت نعمت‌اللهی به نام او شناخته شد. از شاه نعمت‌الله ولی دیوانی شامل غزل، قصیده، رباعی و دیگر قالب‌ها و نیز رساله‌هایی در عرفان و تصوف برجای مانده است. شعر او زبانی عرفانی دارد و بر مفاهیمی چون وحدت، سلوک، معرفت و عشق الهی تأکید می‌کند. آرامگاه او در ماهان کرمان از بناهای شناخته‌شدهٔ تاریخی و فرهنگی ایران است.