باباافضل کاشانی

افضل‌الدین محمد مرقی کاشانی، مشهور به بابا افضل کاشانی، فیلسوف، حکیم و رباعی‌سرای ایرانیِ سده‌های ششم و هفتم هجری بود. دربارهٔ جزئیات زندگی او اطلاعات قطعی اندکی در دست است، اما آثار فلسفی فراوانی به فارسی و عربی از او برجای مانده و نثر فارسی او به روشنی و استواری شناخته می‌شود. «جاودان‌نامه»، «گشایش‌نامه»، «عرض‌نامه» و رساله‌هایی دربارهٔ نفس، معرفت و هستی از آثار منسوب یا شناخته‌شدهٔ اوست. شمار زیادی رباعی نیز به بابا افضل نسبت داده شده، هرچند پژوهشگران در انتساب همهٔ آن‌ها هم‌نظر نیستند. اهمیت او هم در تاریخ فلسفهٔ فارسی و هم در سنت رباعی‌سرایی است.