راست می تازم چو اشک از دیده تا دامان خاک

سجده ایجاد نگین و خاتم انداز رکوع

گر منافق از تواضع صاحب دین می شود

تیغ هم خواهد نمازی شد به پرواز رکوع

بر نمی دارد دماغ سجده ام ناز رکوع

سرکشیها زبن ادا آغوش رحمت می شود

دیگر ای غافل چه می خواهی ز اعجاز رکوع