ز بوی گل نمکی می زنم به زخم دماغ

به ذوق گرد رهت می دوم سراسر باغ

سزد که بیخودی ام بخشد از بهار سراغ

پی شکستن رنگی رسیده است به باغ

به فکر عافیت از سر گذشته ام لیکن