گذشته است ز هستی غبار وحشت ما

که گرد آبله پایی شکسته اند به باغ

ز چشمک گل باغ جنون مشو غافل

تنیده است نگاهی به خط ساغر داغ

ز رنگ رفته همان در عدم کنند سراغ

درین بساط که حیرت دلیل بینایی ست

به غیر سوختن خود چه دید چشم چراغ