در عشق کوش کز غم اسباب وارهی

از پر زدن به نشئه نگیرد کسی کلاغ

چون ناله سپند به هر جاگذشته ایم

نقش قدم ز گرمی رفتار گشته داغ

درد دلی مگر دهد از درد سر فراغ

از سرکشان جاه توقع مدار چشم

افشانده گیر دست ثمر زین چنار باغ