محوکف خاکستر خویشم که تب عشق

در زبر سیاهی است هنوزم سحر داغ

نقش پی خورشید همان ظلمت شام است

از شعله سراغی ندهد جز اثر داغ

اخگر صفتم پنبه دماند از جگر داغ

عالم همه در دیده عشاق سیاه است

بر دود تنیده است هجوم نظر داغ