مهتاب شبستان خیالم بر رویی است

خورشیدکشیده است جنونم به بر داغ

هر چند جهان خنده یک لاله ستانست

کو دل که برد رنگ قبول از نظر داغ

آن به که گل پنبه گذارم به سر داغ

با عجز بسازیدکه صد شعله درین دیر

شمشیر شکسته ست به زیر سپر داغ