آبیار چمن عشق گداز است اینجا

ترسم آخر به دماغت نزند بوی چراغ

برق آن شعله که حرز دل بیتابم بود

مجلس آرا به غلط بست به بازوی چراغ

کشت پروانه همان سبزکند خوی چراغ

عشق در خلوت حسن انجمن راز خود است

جیب دارد سر پروانه به زانوی چراغ