تیرگی رخت تکلف نبرد سوی چراغ

سیر هستی چقدر برق ندامت دارد

شعله دررنگ عرق می چکد ازروی چراغ

طبع روشن ز غبار دو جهان آزاد است

غافل از مرگ به افسوس امل نتوان زیست

شانه دارد نفس صبح به گیسوی چراغ

رنگ پروانه این بزم ندارد بیدل