غافل از مرگ به افسوس امل نتوان زیست

شعله دررنگ عرق می چکد ازروی چراغ

طبع روشن ز غبار دو جهان آزاد است

تیرگی رخت تکلف نبرد سوی چراغ

شانه دارد نفس صبح به گیسوی چراغ

رنگ پروانه این بزم ندارد بیدل

تا به کی نکهت گل واکشی از بوی چراغ