شد بی صفا دلی که به نقش و نگار ساخت

دکان مه پر است ز آرایش کلف

خلقی ز فکر هرزه بیان پیش می برد

نازد پدر به شهرت فرزند ناخلف

گم کردن گهر فکند رنگ بر صدف

عارف ز اعتبار تعین منزه است

دریا حباب نیست که بالد ز موج و کف