در دشت آتشی که شرر پر نمی زند

آیینه تا کجا نکند با خودت طرف

اسرار دل ز هرچه درد پرده مفت گیر

مشتاق یک صداست بهم خوردن دو کف

ما پنبه می بریم به امید « لاتخف »

تمثال نقش پا هم ازین دشت گل نکرد

از بس شکست و خاک شد آیینه سلف