دیدی هزار رنگ و نشد رمزی آشکار

گو وهم ، تار و پود خیالات ننگ باف

چون مو سپید شد سر دعوا به خاک دزد

این برف پنبه ای ست اشارتگر لحاف

ای صاحب دماغ نه ای شخص موشکاف

آخر همه به نشئه تحقیق می رسیم

پیداست تا دماغ پس و پیش و دردو صاف