ای صاحب دماغ نه ای شخص موشکاف

چون مو سپید شد سر دعوا به خاک دزد

این برف پنبه ای ست اشارتگر لحاف

دیدی هزار رنگ و نشد رمزی آشکار

آخر همه به نشئه تحقیق می رسیم

پیداست تا دماغ پس و پیش و دردو صاف

بی یار زیستن ز تو بیدل قیامت است