مفکن به لب محرف تیغ زبان لاف

ما را تردد نفس از شرم آب کرد

تا کی شود کسی طرف امتحان لاف

از آفت ایمن است سپردار خامشی

شور غبار ما به فنا نیز کم نشد

دیگر کسی چه خاک کند در دهان لاف

بیدل به خوان دعوی هستی نشسته ایم