موج گوهر شو و میتاز به میدان صدف

نیست در عالم بی مطلبی اسباب دویی

دل صافیست همان دیده حیران صدف

ظرف بیتابی یک قطره ندارد این بحر

جهد افسوس طلب آبله واری دارد

سودن دست گهر ریخت به دامان صدف

قسمتت گر دم آبی ست غنیمت می دان