جهد افسوس طلب آبله واری دارد

دل صافیست همان دیده حیران صدف

ظرف بیتابی یک قطره ندارد این بحر

موج گوهر شو و میتاز به میدان صدف

سودن دست گهر ریخت به دامان صدف

قسمتت گر دم آبی ست غنیمت می دان

بحر بیجا نشکسته ست لب نان صدف