قسمتت گر دم آبی ست غنیمت می دان

موج گوهر شو و میتاز به میدان صدف

جهد افسوس طلب آبله واری دارد

سودن دست گهر ریخت به دامان صدف

بحر بیجا نشکسته ست لب نان صدف

بر یتیمان چقدر سایه فکن خواهد بود

به دو دیوار نگون خانه وبران صدف