زله مائده حرص نیندوخته ایم

به دو دیوار نگون خانه وبران صدف

صحبت مرده دلان سخت سرایت دارد

آب گوهر همه وقت است به زندان صدف

استخوان خشکی مغز است در انبان صدف

جوش یاسی ست بهار طرب ما بیدل

می دمد چشم پر آب از لب خندان صدف