قطره کو، گوهرکدام ، افسون خودبینی بلاست

کرد آدم گشتنت آخر به گاو و خر طرف

گرزمین گرآسمان حیران نیرنگ دلست

شوخی این نقطه افتاده ست با دفتر طرف

جمله دریاییم اگر این عقده گردد بر طرف

بیدل از بس ششجهت جوش بهار غفلت است

سبزه خوابیده می بالد چو مژگان هر طرف