بگذر ز عشرت مبهمی که رسد زمان دگر به کف

کشد از مزاج تو تا به کی در فیض تهمت بستگی

زگشاد عقده دست و دل ، به درآکلید سحر به کف

تو بهشت نقد حقیقتی به امید نسیه الم مکش

نه مرا بضاعت و طاقتی نه تو را دماغ مروتی

ز نیاز پنبه در آستین چه برم به سنگ شرر به کف

به غبار نم زده داشتم دو جهان ذخیره عافیت