سرو هم چون گردن قمری است اینجا غل به کف

گرم دارد اطلس و دیبا دماغ خواجه را

از خری این پشت خر تا کی برآید جل به کف

ریشه آزادگی در خاک این گلشن کجاست

حسن چون شد بی نقاب از فکر عاشق فارغ است

گل همان در غنچگی دارد دل بلبل به کف

محو گشتن می کند دریا حباب و موج را