گل همان در غنچگی دارد دل بلبل به کف

ریشه آزادگی در خاک این گلشن کجاست

سرو هم چون گردن قمری است اینجا غل به کف

حسن چون شد بی نقاب از فکر عاشق فارغ است

محو گشتن می کند دریا حباب و موج را

جزو از خود رفته دارد دستگاه کل به کف

فیض هستی عام شد چندانکه چون ابروی ناز