جزو از خود رفته دارد دستگاه کل به کف

حسن چون شد بی نقاب از فکر عاشق فارغ است

گل همان در غنچگی دارد دل بلبل به کف

محو گشتن می کند دریا حباب و موج را

فیض هستی عام شد چندانکه چون ابروی ناز

در نظر می آیدم محراب جام مل به کف

از چمن تا انجمن بی تاب تسخیر دل است