بوی گل تا دود مجمر می دود کاکل به کف

فیض هستی عام شد چندانکه چون ابروی ناز

در نظر می آیدم محراب جام مل به کف

از چمن تا انجمن بی تاب تسخیر دل است

یاد رخسار تو سامان چراغان می کند

هر سر مویم کنون خواهد دمیدن گل به کف

نیست بیدل در ادبگاه خموشی مشربان