تا تو ز حرص بگذری و ز غم جوع وارهی

گاه به رنگ مایلی گاه به بوی بی نسق

دسته باطلت که بست ای چمن حضور حق

چیده زمین و آسمان عالم کاسه و طبق

عمر شد و همان بجاست غفلت خودنمایی ات

از نظر تو دور رفت آینه های ماسبق