نگشاید از دم تیغ هم گرهی که وا نکند عرق

به غبار رنگ و هوای گل نگه ستمزده اشک شد

کسی اینقدرکه پس هوس بدود چرا نکند عرق

تب و تاب هستی منفعل سرشمع بسته به دوش من

الم تردد سرنگون ز تری چسان بردم برون

چو قدم نمی سپرم رهی که نشان پا نکند عرق

چو سحاب معبد آرزو دهدم نوید چه آبرو