چوحباب حیفت اگرشوی زغرور سربه هوا سبک

گهر محیط تقدسی مکن آبروی حیا سبک

نسزد ز مسند سیم و زر به وقار غره نشستنت

که زمانه می کشد آخرش چو گلیمت از ته پا سبک

ز ترنم نی و ارغنون به دل گرفته مخوان فسون