که ز سنگ دامن بیستون نکندکسی به صدا سبک

نسزد ز مسند سیم و زر به وقار غره نشستنت

که زمانه می کشد آخرش چو گلیمت از ته پا سبک

ز ترنم نی و ارغنون به دل گرفته مخوان فسون

همه گر به ناله علم کشی وگر اشک گردی و نم کشی

به ترازویی که ستم کشی نشود به غیر جزا سبک

به علاج ننگ فسردگی نفسی زتنگی دل برآ