ای خوش آن بحر سرشتی که بود در طلبش

ابر چون جوش غبار است درین صحرا خشک

سعی مژگان چقدر نمی شد از دیده ما

کوشش ابر محالست کند دربا خشک

سینه لبریزگداز جگر و لبها خشک

لال مانده است زبانم به جواب ناصح

همچو برگی که شود از اثر سرما خشک