گشت چون ریگ روان آبله ام در پا خشک

مغز شد در سر پر شور من از سودا خشک

باده چون آب گهرگشت درین مینا خشک

تشنه لب بس که دویدم به بیابان جنون

کام امید چسان جام تسلی گیرد

که کرم تشنه سوال است و زبان ما خشک

به تغافل ز هوس یک مژه دامن چیدن