نم اشکی نچکید ازمژه ی غفلت ما

سعی افسردن گوهر نکند دریا خشک

تشنه کامی گل بی صرفگیی اسرار است

تا خموش است نگردد جگر مینا خشک

خون یاقوت شد آخر به رگ خارا خشک

اشک مجنون چقدر خوش قلم تردستی ست

سطری از جاده ندیدیم درین صحرا خشک