موج آیینه زند هرکه شود برجا خشک

برق حسن تو در ابروی اشارت دارد

خم موجی که کند خون دل دریا خشک

در تماشاکده جلوه که چشمش مرساد

چون حیا آب رخ گوهر ما وقف تریست

عرقی چند مبادا شود از سیما خشک

زین بضاعت نتوان دیگ فضولی پختن