چون حیا آب رخ گوهر ما وقف تریست

خم موجی که کند خون دل دریا خشک

در تماشاکده جلوه که چشمش مرساد

موج آیینه زند هرکه شود برجا خشک

عرقی چند مبادا شود از سیما خشک

زین بضاعت نتوان دیگ فضولی پختن

تا رسد نان به تری می شود آب ما خشک