زین بضاعت نتوان دیگ فضولی پختن

موج آیینه زند هرکه شود برجا خشک

چون حیا آب رخ گوهر ما وقف تریست

عرقی چند مبادا شود از سیما خشک

تا رسد نان به تری می شود آب ما خشک

وقت آن شدکه ز بی آبی ابر احسان

برگ گل روید ازین باغ چو نقش پا خشک