بسکه افسردگی افسون تحیر دارد

تا رسد نان به تری می شود آب ما خشک

وقت آن شدکه ز بی آبی ابر احسان

برگ گل روید ازین باغ چو نقش پا خشک

سیل چون جاده فتاده است درین صحرا خشک

ترک اسباب لب شکوه نایابی دوخت

کرد افشاندن این گرد جراحتها خشک