به قدر همت خود کسوتی نمی بینم

عصا مباد شود دستگاه کوشش لنگ

بهار حیرتم از عالم تقدس اوست

به گلشنی که منم رنگ هم ندارد رنگ

مباد جامه عریانی ام بر آرد ننگ

گذشت عمر چو طاووس در پر افشانی

دلی نجستم از آیینه خانه نیرنگ