مباد جامه عریانی ام بر آرد ننگ

بهار حیرتم از عالم تقدس اوست

به گلشنی که منم رنگ هم ندارد رنگ

به قدر همت خود کسوتی نمی بینم

گذشت عمر چو طاووس در پر افشانی

دلی نجستم از آیینه خانه نیرنگ

به عبرتی نگشودم نظر درین کهسار