گذشت عمر چو طاووس در پر افشانی

به گلشنی که منم رنگ هم ندارد رنگ

به قدر همت خود کسوتی نمی بینم

مباد جامه عریانی ام بر آرد ننگ

دلی نجستم از آیینه خانه نیرنگ

به عبرتی نگشودم نظر درین کهسار

که سرمه میل نهان کرده است در رگ سنگ